Fethiye - Μάκρη

Μέρος τρίτο

Από το Bodrum μετά από ταξίδι 4 ωρών με το λεωφορείο, σε πολύ καλούς δρόμους μέσα σε υπέροχο καταπράσινο τοπίο, κατευθυνθήκαμε στη Φετίγιε ή Φετιγιέ, παρακάπτοντας την πολύ τουριστικοποιημένη για τα γούστα μας Μαρμαρίδα. Το εισιτήριο κόστισε 30-35 λίρες το άτομο, δεν θυμάμαι ακριβώς. Στον σταθμό των λεωφορείων της Φετίγιε βρήκαμε ρωτώντας μια οικονομική συμπαθητική πανσιόν για να μείνουμε.

Φετίγιε (Fethiye)

Η Φετίγιε (τουρκικά: Fethiye) είναι παραθαλάσσια πόλη της Τουρκίας, και ανήκει στην επαρχία Μούγλων. Βρίσκεται στα όρια των ιστορικών περιοχών της νοτιοδυτικής Μικράς Ασίας, της Λυκίας και της Καρίας, στην τοποθεσία της αρχαίας Τελμησσού, της μεγαλύτερης πόλης της Λυκίας. Η Μάκρη, όπως ήταν παλαιότερα το όνομά της, διατήρησε ελληνικό πληθυσμό μέχρι την υπογραφή της συνθήκη της Λωζάνης το 1923 οπότε και οι πρόσφυγες από την Μάκρη εγκαταστάθηκαν στην Ανατολική Αττική και ίδρυσαν τη Νέα Μάκρη. Το 1934 οι Τούρκοι μετονόμασαν την πόλη σε Φετιγιέ από το όνομα ενός Τούρκου που υπήρξε από τους πρώτους πιλότους της Οθωμανικής αεροπορίας, του Fethi Bey. Σήμερα η Φετίγιε είναι από τα σημαντικότερα τουριστικά θέρετρα της Τουρκίας. Ο πληθυσμός της είναι 68.000 κάτοικοι με εκτίμηση του 2008.

Όλοι οι δρόμοι πλακόστρωτοι με διάφορα σχέδια. Η πλακόστρωση γίνεται με τοπικά παραγόμενους κυβόλιθους, αλλά τοποθετημένους με τρόπο που να περπατά ο πεζός άνετα, όχι όπως τα πεζοδρόμια στο Βαθύ!

Το πολιτιστικό κέντρο της πόλης

Μεγάλες πλατείες 

Το αστικό πράσινο παντού περιποιημένο

Βέβαια τα γύρωθεν ψηλά βουνά εξασφαλίζουν και την επαρκή ποσότητα πόσιμου και ποτιστικού νερού

Ανεβαίνοντας προς τους περίφημους λαξευτούς τάφους της αρχαίας Τελμησσού.

Η Τελμησσός ήταν ανθηρή πόλη της Λυκίας, φημισμένη για τη σχολή μάντεων, την οποία συμβουλεύτηκαν ο Λυδός βασιλιάς Κροίσος, πριν κηρύξει πόλεμο κατά του Κύρου του Μεγάλου και ο Μέγας Αλέξανδρος, μετά την πολιορκία της Αλικαρνασσού. Σύμφωνα με τη μυθολογία πήρε το όνομά της από τον Τελμησσό, γιο του θεού Απόλλωνα. Στη θέση της αρχαίας τοποθεσίας είναι χτισμένη σήμερα η πόλη Φετίγιε. Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία του πολιτισμού των Λυκίων είναι οι λαξευτοί τάφοι, που χρονολογούνται τον 5ο αιώνα π.Χ. Συνήθως είναι διώροφοι ή και τριώροφοι με τριγωνική στέγη και η πρόσοψή τους θυμίζει τα σπίτια των Λυκίων. Πολλοί έχουν ανάγλυφη διακόσμηση, ενώ στο εσωτερικό τους φέρουν σαρκοφάγους με παραστάσεις από την καθημερινή ζωή.

Μια βόλτα στην φημισμένη ψαραγορά και όχι μόνο....

Εδώ αγοράζεις τα ψάρια, στα καθαρίζουν και τα δίνεις σε μια από τις παρακείμενες ταβέρνες να στα μαγειρέψει (ψήσει ή τηγανίσει) έναντι 10 τουρκικών λιρών το άτομο. Στην τιμή περιλαμβάνεται το ψωμί, η σαλάτα κλπ πλην των ποτών.

Προς την πανσιόν του Ονούρ

Κάθε στενό της πόλης πλακόστρωτο.

 

Με τον ιδιοκτήτη της πανσιόν, συνταξιούχο δάσκαλο μετά από 25 χρόνια.

Ένα ποτάμι μέσα στην πόλη που ρέει και δεν έχει μπαζωθεί. 

                                        Το τοπίο θυμίζει περισσότερο Ευρώπη παρά Τουρκία

Η πόλη είναι σύγχρονη, με ρυμοτομία, πράσινο και μόνο ένα πολύ μικρό κομμάτι της, εκεί γύρω στην σκεπαστή αγορά, που κάθε τουρκική πόλη διαθέτει,  είναι το παλιο κομμάτι της πόλης. Από αγγλόφωνο τουριστικό οδηγό πληροφορήθηκα ότι η Φετίγιε (όπως και η Μαρμαρίς) ισοπεδώθηκαν στο σεισμό του 1956, Υποθέτω ότι πρόκειται για τον σεισμό της 9/7/1956 των 7,5 ρίχτερ με επίκεντρο κοντά στην Αμοργό που έπληξε όλα τα νησιά του Αιγαίου. Δυστυχώς δεν βρήκα περισσότερες πληροφορίες σχετικά. Πάντως αυτό εξηγεί το γεγονός ότι η πόλη είναι τόσο σύγχρονη. Η φυσική ομορφιά, τα μνημεία της αρχαίας Λυκίας και ο τουρισμός που αναπτύχθηκε εξ αιτίας αυτών, εξηγεί την μεγάλη έκταση της πόλης.

Μικρή περιήγηση στα απέναντι τουρκικά παράλια

Μέρος Δεύτερο

Αφού κολυμπήσαμε στην αμμουδερή παραλία του Didim, επισκεφτήκαμε τον Γέροντα και τον αρχαίο Ναό του Απόλλωνα, γευτήκαμε σουβλάκια από αρνάκι και την απαραίτητη Efes-pilsen (μπύρα), την επόμενη μέρα συνεχίσαμε το ταξίδι μας πάλι με λεωφορείο προς το Bodrum. H απόσταση είναι πάνω από 110 χλμ και το ταξίδι με το λεωφορείο διήρκεσε γύρω στις 2 ώρες. Το εισιτήριο κόστισε 25 τουρκικές λίρες το άτομο. Αυτής της εταιρείας το λεωφορείο ήταν υπερσύγχρονο: Μπροστά σε κάθε κάθισμα υπήρχε ατομική οθόνη τηλεόρασης με ακουστικά και δύο προγράμματα εκ των οποίων το ένα παιδικό (στα τούρκικα δυστυχώς)!

Το κοσμοπολίτικο πλέον Bodrum (Αλικαρνασσός)

H Αλικαρνασσός (τουρκικά: Bodrum, Μπόντρουμ) είναι παράκτια πόλη στη νοτιοδυτική Τουρκία σε χερσόνησο που βρίσκεται απέναντι από την Κω.

Στην αρχαιότητα

Στην αρχαιότητα η Αλικαρνασσός ήταν δωρική αποικία στις ακτές της Καρίας και μέλος της Δωρικής Εξάπολης μαζί με την Κνίδο, Κω, Λίνδο, Κάμειρο και Ιαλυσό. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο που καταγόταν από την Αλικαρνασσό, οι άλλες πόλεις την έδιωξαν από την εξάπολη για να την τιμωρήσουν επειδή ο αθλητής της Αγασικλής έκλεψε τον τρίποδα που κέρδισε στους αγώνες αντί να τον αφιερώσει στο ναό του Τριόπιου Απόλλωνα στην Κνίδο. Υποτάχθηκε στους Πέρσες τον 6ο π.Χ. αιώνα μαζί με τις πόλεις της Ιωνίας. Σύμφωνα και πάλι με τον Ηρόδοτο, κατά τη διάρκεια των Περσικών πολέμων η βασίλισσα της Αλικαρνασσού Αρτεμισία Α΄ της Καρίας συμμετείχε στην εκστρατεία κατά της Ελλάδας μαζί με τον Ξέρξη, επικεφαλής πέντε πλοίων. Κατά τον 4ο π.Χ. αιώνα σατράπης της Καρίας έγινε ο Μαύσωλος, ο οποίος μετέφερε την πρωτεύουσα της Καρίας από τα Μύλασα στην Αλικαρνασσό. Μετά το θάνατό του η αδερφή του και σύζυγός του Αρτεμισία Β΄ της Καρίας έχτισε στη μνήμη του το Μαυσωλείο της Αλικαρνασσού, ένα από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου

Ελληνιστική περίοδος

Ο Μέγας Αλέξανδρος κατέλαβε την Αλικαρνασσό μετά από πολιορκία το 334 π.Χ. Κατά την ελληνιστική περίοδο η πόλη βρέθηκε στη σφαίρα επιρροής των Πτολεμαίων και αργότερα της Ρόδου, αλλά φαίνεται ότι έχασε σταδιακά τη σημασία της στα ρωμαϊκά και βυζαντινά χρόνια.

Μεσαίωνας & σύγχρονη εποχή

Το 1404 καταλήφθηκε και οχυρώθηκε από τους Ιωαννίτες ιππότες της Ρόδου. Όταν ο Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής εξεστράτευσε επιτυχώς εναντίον της Ρόδου το 1522, ανάγκασε τους Ιωαννίτες να εγκαταλείψουν και το κάστρο της Αλικαρνασσού. Το τουρκικό της όνομα της πόλης φέρεται να είναι παραφθορά της λέξης Πετρόνιουμ (για το κάστρο του Αγίου Πέτρου των Ιωαννιτών) και σημαίνει επίσης στα τουρκικά "υπόγειο". Η σημερινή πόλη έχει πληθυσμό 36.000 κατοίκων και είναι δημοφιλέστατο τουριστικό θέρετρο. Από το 1962 το αναστηλωμένο κάστρο λειτουργεί σαν μουσείο υποθαλάσσιας αρχαιολογίας.

Σύροι πρόσφυγες σε αναμονή να περάσουν απέναντι σε μας. Μάλιστα μια μικρή Τουρκάλα με ρώτησε εάν έχουμε και μεις "Σούρους" , ενώ εγώ την ρώτησα εάν καταλαβαίνει τη γλώσσα τους και μου απάντησε θετικά.  

Στην είσοδο του κάστρου του Μποντρούμ

Τα απομεινάρια από το "Μαυσωλείο της Αλικαρνασσού"

Το ξενοδοχείο μας στο Μποντρούμ με αρχαίο ελληνικό όνομα. Μάλιστα μας έκανε εντύπωση ότι έπαιζαν πολύ σύγχρονη ελληνική μουσική και μάλιστα "έντεχνο" ακόμα και ρεμπέτικο, κι απ΄ ότι φάνηκε ήταν το ρεπερτόριό τους και δεν το έκαναν για την έλευσή μας! Το ξενοδοχείο αυτό το είχα δει στο booking.com προσφορά 116 λίρες τη βραδυά το δίκλινο με πρωϊνό, αλλά δεν έκανα κράτηση γνωρίζοντας ότι συνήθως βρίσκει κανείς φθηνότερα επιτόπου τέτοια εποχή (Ιούνιος), όπως αποδείχτηκε και  στην συνέχεια σε άλλα μέρη. Παρόλα αυτά επειδή μας άρεσε πολύ περισσότερο από άλλα, όταν το είδαμε και ήταν πολύ κοντά στο κέντρο, το επιλέξαμε. Και μας το έδωσαν στην τιμή της προσφοράς του booking

Εκτός από την πόλη του Bodrum και το ιστορικό της κέντρο, το κάστρο και το Μαυσωλείο, στην διήμερη παραμονή μας προλάβαμε και περιηγηθήκαμε και σ' ολόκληρη τη χερσόνησο,  με την τοπική συγκοινωνία και κάναμε μπάνιο και στη θάλασσα, αλλά και στο χαμάμ που έτυχε να βρίσκεται απέναντι από το ξενοδοχείο μας. Το χαμάμ μαζί με το μασάζ κόστιζε 35 τουρκικές λίρες (λίγο παραπάνω από 10 ευρώ) και ήταν εξαίρετη εμπειρία άξια επανάληψης.

Μικρή περιήγηση στα απέναντι τουρκικά παράλια.

Με δυο καλούς φίλους καταφέραμε επιτέλους ένα μικρό ταξίδι στα απέναντι παράλια αλλά και λίγο πιο μέσα, προς τα νότια, εις πείσμα των καιρών, αλλά και "στο τσακ" πριν την αναγγελία του δημοψηφίσματος και το κλείσιμο των τραπεζών. Μια περιήγηση, που πολλά χρόνια πριν, ονειρευτήκαμε, αλλά πάντοτε κάτι τύχαινε και μας εμπόδιζε. Κινηθήκαμε με λίγα χρήματα και μπαγκάζια, με τα μαζικά μέσα μεταφοράς της γείτονος χώρας,  λεωφορεία και τρένα.  Πήγαμε σε θέρετρα,σε μνημεία, σε μέρη άλλοτε ελληνικά, αλλά και σε τούρκικα εσωτερικά ορεινά χωριά. Φάγαμε στα τουριστικά παράλια, αλλά και σε σταθμούς, παζάρια, ιχθυόσκαλες. Κοιμηθήκαμε σε ξενοδοχεία, αλλά και σε σπίτια που είχαν μετατραπεί σε "πανσιόν". Κουραστήκαμε, ίσως και να ταλαιπωρηθήκαμε λίγο, αλλά όπως θα δείτε από τις φωτογραφίες,  άξιζε τον κόπο!

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ 

 Στο καραβάκι για Κουσάντασι

 Τα όργανα του σκάφους

Ο καπετάν Γιάννης

ΔΙΔΥΜΑ (DIDIM) - Γέροντας Μικράς  Ασίας

Τα Δίδυμα/Βραγχίδαι βρίσκονται στα δυτικά παράλια της σύγχρονης Τουρκίας, στη θέση της νεότερης πόλης Didim, περίπου 20 χλμ. νότια από την αρχαία Μίλητο. Εκεί υπήρχε ιερό και μαντείο του Απόλλωνα, το οποίο συνδεόταν με τη Μίλητο μέσω ενός λιθόστρωτου δρόμου. Η Ιερά Οδός διερχόταν από ένα μικρό λιμάνι, τον Πάνορμο, απ’ όπου συνήθως κατέφθαναν οι ξένοι προσκυνητές του μαντείου. Το τελευταίο αυτό τμήμα της πομπικής οδού το στόλιζαν αγάλματα που χρονολογούνται στην Αρχαϊκή εποχή.

Τα Δίδυμα αποτελούσαν ένα από τα μεγαλύτερα ιερά της Μικράς Ασίας. Περιλάμβανε ένα από τα πιο φημισμένα μαντεία του αρχαίου κόσμου,ανάλογης σημασίας με το μαντείο των Δελφών στην κυρίως Ελλάδα, ενώ ο ναός, που ήταν ευρύτερα γνωστός ως Διδυμαίο, ήταν από τα σημαντικότερα μνημεία της Αρχαιότητας. Μολονότι οι αρχαίοι συγγραφείς μνημονεύουν μόνο το ναό του Απόλλωνα, επιγραφικές μαρτυρίες και έργα τέχνης της Ελληνιστικής περιόδου και των Αυτοκρατορικών χρόνων υποδεικνύουν την ύπαρξη και άλλων λατρειών, μεταξύ των οποίων της Άρτεμης, του Δία, της Λητώς, της Εκάτης, της Αφροδίτης και της Τύχης.

Περισσότερα για τα αρχαία Δίδυμα, το ναό του Διδυμαίου Απόλλωνα και τη Μέδουσα  http://www.fhw.gr/choros/miletus/gr/didima.php?submenu_top_id=0b


Από το λιμάνι του Κουσάντασι παίρνεις τοπικό λεωφορειάκι με εισιτήριο 2 λίρες (ισοτιμία 1 ευρώ = κάτι λιγότερο από 3 τουρκικές λίρες) ή περπατάς ένα τέταρτο και πηγαίνεις στο σταθμό των λεωφορείων, όπου με εισιτήριο περίπου 6 λίρες το άτομο μεταβαίνεις στα Σώκια που απέχουν 20-30 λεπτά της ώρας με το minibus. Κουσάντασι Σώκια έχει πολύ συχνή συγκοινωνία. Από τον σταθμό στα Σώκια έχει μεγάλο λεωφορείο κάθε 1 ή 2 ώρες για Δίδυμα. Η τιμή του εισιτηρίου είναι επίσης φθηνή, νομίζω 8 λίρες το άτομο, για διαδρομή κάτι λιγότερο από  2 ώρες (με στάσεις). Τα λεωφορεία είναι σε καλή κατάσταση, καθαρά, με κλιματισμό, ιδιωτικά και η εξυπηρέτηση ποικίλει ανάλογα με την εταιρεία. Σε γενικές γραμμές είναι καλύτερα από τα ελληνικά και πολύ καλύτερα από το ΚΤΕΛ Σάμου, το οποίο συν τοις άλλοις είναι και πανάκριβο.

 Στο ναό του Απόλλωνα στα Δίδυμα

Εδώ έχουμε τραγουδήσει δυο φορές με την χορωδία "ΗΔΥΛΗ". Την πρώτη φορά υπό τη δ/νση του Γιάννη Ζαχαρίου γύρω στο 2000 και τη δεύτερη υπό τη δ/νση του Γιώργου Κουμαραδιού το 2010. Αξέχαστη εμπειρία!

Γύρω από τον αρχαίο ναό υπήρχε στις αρχές του προηγούμενου αιώνα το ελληνικό κεφαλοχώρι Γέροντας. Αριθμούσε περίπου 4000 κατοίκους πριν τη καταστροφή και οι πρόσφυγες από το χωριό αυτό δημιούργησαν τον Νέο Γέροντα της Καβάλας. Από δω κατάγονται και αρκετοί φίλοι μου στη Σάμο μεταξύ των οποίων η Έλσα Χίου και ο Σιδερής Παπαγεωργίου, οι οποίοι μέσα στα χαλάσματα αλλά και στα ανακαινισμένα σπίτια του χωριού έχουν εντοπίσει τα πατρογονικά τους σπίτια. Περισσότερα για τον Γέροντα θα βρείτε http://wwwgerontas.blogspot.gr/

 Θαυμάστε την βάση της γλάστρας!!!! (τμήμα αρχαίας κολώνας)

 Και δω παραπεταμένο δίπλα στα λάστιχα-γλάστρες ένα τμήμα αρχαίου κίονα!!!

  

Ένα συμπαθητικό ξενοδοχείο, καθαρό, φθηνό, με free wi-fi , κοντά στην παραθαλάσσια επέκταση του σύγχρονου Didim, που αποτελεί τουριστικό θέρετρο  κυρίως για Τούρκους και Άγγλους. Σημειώνω ότι δεν είχαμε κάνει κράτηση, το βρήκαμε επί τόπου και υπήρχαν άδεια δωμάτια πολλά. Η πληρότητα που έδειναν διάφορες ιστοσελίδες ξενοδοχείων εκείνη την περίοδο για τα παραλιακά θέρετρα της Τουρκίας ήταν κάτω από 50%. Μέση τιμή για αξιοπρεπές ξενοδοχείο με πρωϊνό για δύο άτομα ήταν 100 λίρες το δίκλινο, για πανσιόν ακόμα χαμηλότερη.

Σάββατο 13/12/2014 Σάμος - Δευτέρα 15/12/2014 Καρλόβασι

Για τον πρόωρα χαμένο αδελφό μου Νίκο

Tο απόβραδο 17 Ιούλη

Ένα χαμόγελο απλώνεται

από την άκρη της θάλασσας στο πέλαγος

τα πλοία συνεχίζουν να περνούν

 ψυχράκι αυτό το χαμόγελο

συνεχίζει τη ζωή ν’ αντικρίζει ως το άπειρο.

Κάτω απ’ τα κυπαρίσσια με το ξημέρωμα της μέρας

 μα και τις νύχτες μέσα στο σκοτάδι

απλώθηκε το χαμόγελο της μοναξιάς σου

πιάνει κουβέντα με τα νυχτολούλουδα,

τη σιωπή των ήχων και τους διαβάτες.

Ένα χέρι αέρινο τη ζωή σου φιλοτέχνησε

με χρώματα αγάπης

μια σύνθεση ολοζώντανη από όνειρα

φωτίζει τη μορφή σου

αγγίζει τη σιωπή του φεγγαρόφωτου

κι αναδύεται ένας σκοπός ρεμπέτικος.

Δέντρα βαθιά ριζωμένα

άυλους ήχους αγάπης αγκάλιασαν

στην όψη σου μπροστά υποκλίνονται

δίνουν ζεστής αγκαλιάς υπόσχεση

δονούν οι ήχοι της καρδιάς τους

καθώς η πρωινή πάχνη αφήνει
υγρά αποτυπώματα πάνω στο μάρμαρο.

Το τέλος αγνάντεψες περήφανα

έδωσες γνώση από μεστές εμπειρίες.

Σύντροφοι, το βλέμμα μου σε σας

το χρόνο μια φορά το απόβραδο 17 Ιούλη

την ώρα που μαζεύονται οι νεράιδες στις νεροπηγές

της νοσταλγίας τη χορδή να αφουγκράζεστε

σπονδή να κάνετε με κόκκινο κρασί

στο σύννεφο που στέλνει μηνύματα απ’ το σεληνόφως

κι αγαλλιάζει των φίλων τις ψυχές.

Στο φίλο Νίκο από τον Λευτέρη

19/3/2013