Fethiye - Μάκρη

Μέρος τρίτο

Από το Bodrum μετά από ταξίδι 4 ωρών με το λεωφορείο, σε πολύ καλούς δρόμους μέσα σε υπέροχο καταπράσινο τοπίο, κατευθυνθήκαμε στη Φετίγιε ή Φετιγιέ, παρακάπτοντας την πολύ τουριστικοποιημένη για τα γούστα μας Μαρμαρίδα. Το εισιτήριο κόστισε 30-35 λίρες το άτομο, δεν θυμάμαι ακριβώς. Στον σταθμό των λεωφορείων της Φετίγιε βρήκαμε ρωτώντας μια οικονομική συμπαθητική πανσιόν για να μείνουμε.

Φετίγιε (Fethiye)

Η Φετίγιε (τουρκικά: Fethiye) είναι παραθαλάσσια πόλη της Τουρκίας, και ανήκει στην επαρχία Μούγλων. Βρίσκεται στα όρια των ιστορικών περιοχών της νοτιοδυτικής Μικράς Ασίας, της Λυκίας και της Καρίας, στην τοποθεσία της αρχαίας Τελμησσού, της μεγαλύτερης πόλης της Λυκίας. Η Μάκρη, όπως ήταν παλαιότερα το όνομά της, διατήρησε ελληνικό πληθυσμό μέχρι την υπογραφή της συνθήκη της Λωζάνης το 1923 οπότε και οι πρόσφυγες από την Μάκρη εγκαταστάθηκαν στην Ανατολική Αττική και ίδρυσαν τη Νέα Μάκρη. Το 1934 οι Τούρκοι μετονόμασαν την πόλη σε Φετιγιέ από το όνομα ενός Τούρκου που υπήρξε από τους πρώτους πιλότους της Οθωμανικής αεροπορίας, του Fethi Bey. Σήμερα η Φετίγιε είναι από τα σημαντικότερα τουριστικά θέρετρα της Τουρκίας. Ο πληθυσμός της είναι 68.000 κάτοικοι με εκτίμηση του 2008.

Όλοι οι δρόμοι πλακόστρωτοι με διάφορα σχέδια. Η πλακόστρωση γίνεται με τοπικά παραγόμενους κυβόλιθους, αλλά τοποθετημένους με τρόπο που να περπατά ο πεζός άνετα, όχι όπως τα πεζοδρόμια στο Βαθύ!

Το πολιτιστικό κέντρο της πόλης

Μεγάλες πλατείες 

Το αστικό πράσινο παντού περιποιημένο

Βέβαια τα γύρωθεν ψηλά βουνά εξασφαλίζουν και την επαρκή ποσότητα πόσιμου και ποτιστικού νερού

Ανεβαίνοντας προς τους περίφημους λαξευτούς τάφους της αρχαίας Τελμησσού.

Η Τελμησσός ήταν ανθηρή πόλη της Λυκίας, φημισμένη για τη σχολή μάντεων, την οποία συμβουλεύτηκαν ο Λυδός βασιλιάς Κροίσος, πριν κηρύξει πόλεμο κατά του Κύρου του Μεγάλου και ο Μέγας Αλέξανδρος, μετά την πολιορκία της Αλικαρνασσού. Σύμφωνα με τη μυθολογία πήρε το όνομά της από τον Τελμησσό, γιο του θεού Απόλλωνα. Στη θέση της αρχαίας τοποθεσίας είναι χτισμένη σήμερα η πόλη Φετίγιε. Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία του πολιτισμού των Λυκίων είναι οι λαξευτοί τάφοι, που χρονολογούνται τον 5ο αιώνα π.Χ. Συνήθως είναι διώροφοι ή και τριώροφοι με τριγωνική στέγη και η πρόσοψή τους θυμίζει τα σπίτια των Λυκίων. Πολλοί έχουν ανάγλυφη διακόσμηση, ενώ στο εσωτερικό τους φέρουν σαρκοφάγους με παραστάσεις από την καθημερινή ζωή.

Μια βόλτα στην φημισμένη ψαραγορά και όχι μόνο....

Εδώ αγοράζεις τα ψάρια, στα καθαρίζουν και τα δίνεις σε μια από τις παρακείμενες ταβέρνες να στα μαγειρέψει (ψήσει ή τηγανίσει) έναντι 10 τουρκικών λιρών το άτομο. Στην τιμή περιλαμβάνεται το ψωμί, η σαλάτα κλπ πλην των ποτών.

Προς την πανσιόν του Ονούρ

Κάθε στενό της πόλης πλακόστρωτο.

 

Με τον ιδιοκτήτη της πανσιόν, συνταξιούχο δάσκαλο μετά από 25 χρόνια.

Ένα ποτάμι μέσα στην πόλη που ρέει και δεν έχει μπαζωθεί. 

                                        Το τοπίο θυμίζει περισσότερο Ευρώπη παρά Τουρκία

Η πόλη είναι σύγχρονη, με ρυμοτομία, πράσινο και μόνο ένα πολύ μικρό κομμάτι της, εκεί γύρω στην σκεπαστή αγορά, που κάθε τουρκική πόλη διαθέτει,  είναι το παλιο κομμάτι της πόλης. Από αγγλόφωνο τουριστικό οδηγό πληροφορήθηκα ότι η Φετίγιε (όπως και η Μαρμαρίς) ισοπεδώθηκαν στο σεισμό του 1956, Υποθέτω ότι πρόκειται για τον σεισμό της 9/7/1956 των 7,5 ρίχτερ με επίκεντρο κοντά στην Αμοργό που έπληξε όλα τα νησιά του Αιγαίου. Δυστυχώς δεν βρήκα περισσότερες πληροφορίες σχετικά. Πάντως αυτό εξηγεί το γεγονός ότι η πόλη είναι τόσο σύγχρονη. Η φυσική ομορφιά, τα μνημεία της αρχαίας Λυκίας και ο τουρισμός που αναπτύχθηκε εξ αιτίας αυτών, εξηγεί την μεγάλη έκταση της πόλης.

Μικρή περιήγηση στα απέναντι τουρκικά παράλια

Μέρος Δεύτερο

Αφού κολυμπήσαμε στην αμμουδερή παραλία του Didim, επισκεφτήκαμε τον Γέροντα και τον αρχαίο Ναό του Απόλλωνα, γευτήκαμε σουβλάκια από αρνάκι και την απαραίτητη Efes-pilsen (μπύρα), την επόμενη μέρα συνεχίσαμε το ταξίδι μας πάλι με λεωφορείο προς το Bodrum. H απόσταση είναι πάνω από 110 χλμ και το ταξίδι με το λεωφορείο διήρκεσε γύρω στις 2 ώρες. Το εισιτήριο κόστισε 25 τουρκικές λίρες το άτομο. Αυτής της εταιρείας το λεωφορείο ήταν υπερσύγχρονο: Μπροστά σε κάθε κάθισμα υπήρχε ατομική οθόνη τηλεόρασης με ακουστικά και δύο προγράμματα εκ των οποίων το ένα παιδικό (στα τούρκικα δυστυχώς)!

Το κοσμοπολίτικο πλέον Bodrum (Αλικαρνασσός)

H Αλικαρνασσός (τουρκικά: Bodrum, Μπόντρουμ) είναι παράκτια πόλη στη νοτιοδυτική Τουρκία σε χερσόνησο που βρίσκεται απέναντι από την Κω.

Στην αρχαιότητα

Στην αρχαιότητα η Αλικαρνασσός ήταν δωρική αποικία στις ακτές της Καρίας και μέλος της Δωρικής Εξάπολης μαζί με την Κνίδο, Κω, Λίνδο, Κάμειρο και Ιαλυσό. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο που καταγόταν από την Αλικαρνασσό, οι άλλες πόλεις την έδιωξαν από την εξάπολη για να την τιμωρήσουν επειδή ο αθλητής της Αγασικλής έκλεψε τον τρίποδα που κέρδισε στους αγώνες αντί να τον αφιερώσει στο ναό του Τριόπιου Απόλλωνα στην Κνίδο. Υποτάχθηκε στους Πέρσες τον 6ο π.Χ. αιώνα μαζί με τις πόλεις της Ιωνίας. Σύμφωνα και πάλι με τον Ηρόδοτο, κατά τη διάρκεια των Περσικών πολέμων η βασίλισσα της Αλικαρνασσού Αρτεμισία Α΄ της Καρίας συμμετείχε στην εκστρατεία κατά της Ελλάδας μαζί με τον Ξέρξη, επικεφαλής πέντε πλοίων. Κατά τον 4ο π.Χ. αιώνα σατράπης της Καρίας έγινε ο Μαύσωλος, ο οποίος μετέφερε την πρωτεύουσα της Καρίας από τα Μύλασα στην Αλικαρνασσό. Μετά το θάνατό του η αδερφή του και σύζυγός του Αρτεμισία Β΄ της Καρίας έχτισε στη μνήμη του το Μαυσωλείο της Αλικαρνασσού, ένα από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου

Ελληνιστική περίοδος

Ο Μέγας Αλέξανδρος κατέλαβε την Αλικαρνασσό μετά από πολιορκία το 334 π.Χ. Κατά την ελληνιστική περίοδο η πόλη βρέθηκε στη σφαίρα επιρροής των Πτολεμαίων και αργότερα της Ρόδου, αλλά φαίνεται ότι έχασε σταδιακά τη σημασία της στα ρωμαϊκά και βυζαντινά χρόνια.

Μεσαίωνας & σύγχρονη εποχή

Το 1404 καταλήφθηκε και οχυρώθηκε από τους Ιωαννίτες ιππότες της Ρόδου. Όταν ο Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής εξεστράτευσε επιτυχώς εναντίον της Ρόδου το 1522, ανάγκασε τους Ιωαννίτες να εγκαταλείψουν και το κάστρο της Αλικαρνασσού. Το τουρκικό της όνομα της πόλης φέρεται να είναι παραφθορά της λέξης Πετρόνιουμ (για το κάστρο του Αγίου Πέτρου των Ιωαννιτών) και σημαίνει επίσης στα τουρκικά "υπόγειο". Η σημερινή πόλη έχει πληθυσμό 36.000 κατοίκων και είναι δημοφιλέστατο τουριστικό θέρετρο. Από το 1962 το αναστηλωμένο κάστρο λειτουργεί σαν μουσείο υποθαλάσσιας αρχαιολογίας.

Σύροι πρόσφυγες σε αναμονή να περάσουν απέναντι σε μας. Μάλιστα μια μικρή Τουρκάλα με ρώτησε εάν έχουμε και μεις "Σούρους" , ενώ εγώ την ρώτησα εάν καταλαβαίνει τη γλώσσα τους και μου απάντησε θετικά.  

Στην είσοδο του κάστρου του Μποντρούμ

Τα απομεινάρια από το "Μαυσωλείο της Αλικαρνασσού"

Το ξενοδοχείο μας στο Μποντρούμ με αρχαίο ελληνικό όνομα. Μάλιστα μας έκανε εντύπωση ότι έπαιζαν πολύ σύγχρονη ελληνική μουσική και μάλιστα "έντεχνο" ακόμα και ρεμπέτικο, κι απ΄ ότι φάνηκε ήταν το ρεπερτόριό τους και δεν το έκαναν για την έλευσή μας! Το ξενοδοχείο αυτό το είχα δει στο booking.com προσφορά 116 λίρες τη βραδυά το δίκλινο με πρωϊνό, αλλά δεν έκανα κράτηση γνωρίζοντας ότι συνήθως βρίσκει κανείς φθηνότερα επιτόπου τέτοια εποχή (Ιούνιος), όπως αποδείχτηκε και  στην συνέχεια σε άλλα μέρη. Παρόλα αυτά επειδή μας άρεσε πολύ περισσότερο από άλλα, όταν το είδαμε και ήταν πολύ κοντά στο κέντρο, το επιλέξαμε. Και μας το έδωσαν στην τιμή της προσφοράς του booking

Εκτός από την πόλη του Bodrum και το ιστορικό της κέντρο, το κάστρο και το Μαυσωλείο, στην διήμερη παραμονή μας προλάβαμε και περιηγηθήκαμε και σ' ολόκληρη τη χερσόνησο,  με την τοπική συγκοινωνία και κάναμε μπάνιο και στη θάλασσα, αλλά και στο χαμάμ που έτυχε να βρίσκεται απέναντι από το ξενοδοχείο μας. Το χαμάμ μαζί με το μασάζ κόστιζε 35 τουρκικές λίρες (λίγο παραπάνω από 10 ευρώ) και ήταν εξαίρετη εμπειρία άξια επανάληψης.