Αυτο-απόρριψη

Βρισκόμουν εκεί από την πρώτη στιγμή,
στην αδρεναλίνη
που κυκλοφορούσε στις φλέβες των γονιών σου
όταν έκαναν έρωτα για να σε συλλάβουν,
και μετά στο υγρό
που η μητέρα σου έστελνε στη μικρή καρδιά σου
όταν ακόμα ήσουν απλώς ένα παράσιτο.

Έφτασα σ' εσένα προτού μπορέσεις να μιλήσεις,
προτού ακόμα μπορέσεις να καταλάβεις κάτι
απ' αυτά που σου έλεγαν οι άλλοι.
Βρισκόμουν εκεί όταν, αδέξια,
προσπαθούσες να κάνεις τα πρώτα σου βήματα
εμπρός στο πειραχτικό και γελαστό βλέμμα όλων.
Όταν ήσουν απροστάτευτος κι εκτεθειμένος,
όταν ήσουν ευάλωτος κι είχες ανάγκη.

Μ' έφερε στη ζωή σου
το χέρι της μαγικής σκέψης
με συνόδευαν...
οι προλήψεις και τα ξόρκια,
τα φετίχ και τα φυλαχτά...
οι καλοί τρόποι, οι συνήθειες και η παράδοση....
οι δάσκαλοί σου, τα αδέρφια σου και οι φίλοι σου...

Προτού μάθεις πως υπήρχα
διαίρεσα τη ψυχή σου σ' ένα κόσμο φωτός και έναν κόσμο σκότους.
Έναν κόσμο για το καλό και έναν για τα υπόλοιπα.

Εγώ σου έφερα τα συναισθήματα της ντροπής,
σου έδειξα όλα τα μειονεκτήματά σου,
τις ασχήμιες σου,
τις ανοησίες σου,
τα δυσάρεστα όλα.
Εγώ σου κρέμασα την ταμπέλα "διαφορετικός"
όταν σου είπα για πρώτη φορά στο αυτί
ότι κάτι δεν πήγαινε εντελώς καλά σ' εσένα.

Υπάρχω πριν από τη συνείδηση,
πριν από την ενοχή,
πριν από την ηθική,
πριν από τις αρχές του χρόνου,
πριν ακόμα ο Αδάμ ντραπεί για το κορμί του
όταν αντιλήφθηκε ότι ήταν γυμνός...
και το κάλυψε!

Είμαι ο απρόσκλητος μουσαφίρης,
ο ανεπιθύμητος επισκέπτης,
και ωστόσο,
είμαι πρώτος που ήρθα και τελευταίος που θα φύγω.
Έγινα ισχυρός με το καιρό
ακούγοντας τις συμβουλές των γονιών σου
για το πως θα θριαμβεύσεις στη ζωή.

Παρατηρώντας τις αντιλήψεις της θρησκείας σου,
που σου λέει τί να κάνεις και τί να μην κάνεις,
για να σε δεχτεί ο Θεός στις αγκαλιές του.
Υποφέροντας απάνθρωπα αστεία
των συντρόφων σου στο σχολείο
όταν γελούσαν με τις δυσκολίες σου.
Υπομένοντας τις ταπεινώσεις από τους ανωτέρους σου.
Παρατηρώντας την άχαρη μορφή σου στον καθρέφτη
και συγκρίνοντάς τη με την εικόνα των "διασήμων"
που βγαίνουν στην τηλεόραση.

Και τώρα, επιτέλους
έτσι όπως είμαι δυνατός,
και για τον απλό λόγο
ότι είμαι γυναίκα,
ότι είμαι νέγρος,
ότι είμαι εβραίος,
ότι είμαι ομοφυλόφιλος,
ότι είμαι ανατολίτης,
ότι είμαι ανάπηρος,
ότι είμαι ψηλός, κοντός ή χοντρός...
μπορώ να σε μεταμορφώσω
σ' ένα σωρό σκουπίδια,
σε παλιοσίδερα,
σε αποδιοπομπαίο τράγο,
στον παγκόσμιο υπεύθυνο,
σ' έναν καταραμένο
μπάσταρδο
μιας χρήσης.

Γενεές και γενεές ανδρών και γυναικών
με υποστηρίζουν.
Δεν μπορείς να ξεφύγεις από μένα.

Η θλίψη που προξενώ είναι τόσο ανυπόφορη που
για να με αντέξεις
πρέπει να μεταδώσεις στα παιδιά σου,
ώστε εκείνα να με περάσουν στα δικά τους παιδιά,
στους αιώνες των αιώνων.

Για να βοηθήσω εσένα και τους απογόνους σου
θα μεταμφιεστώ σε τελειομανία,
σε υψηλά ιδανικά,
σε αυτοκριτική,
σε πατριωτισμό,
σε ηθικές αξίες,
σε καλές συνήθειες,
σε αυτοέλεγχο.

Η θλίψη που σου προξενώ είναι τόσο έντονη
που θα θελήσεις να με αρνηθείς
και, γι αυτό,
θα προσπαθήσεις να με κρύψεις πίσω από τα πρόσωπά σου,
πίσω από τα ναρκωτικά,
πίσω από τη μάχη σου για το χρήμα,
πίσω από τις νευρώσεις σου,
πίσω από την απρόσωπη σεξουαλικότητά σου.
Δεν έχει σημασία τί κάνεις, όμως,
δεν έχει σημασία πού πηγαίνεις.
Εγώ θα είμαι πάντα εκεί,
πάντοτε παρών.
Γιατί ταξιδεύω μαζί σου
μέρα και νύχτα,
ακούραστα,
δίχως όρια.

Εγώ είμαι η βασική αιτία της εξάρτησης,
της κτητικότητας,
της πίεσης,
της ανηθικότητας,
του φόβου,
της βίας,
του εγκλήματος,
της τρέλας.

Εγώ σου δίδαξα το φόβο της απόρριψης
κι εγώ περιόρισα την ύπαρξή σου σ' αυτό το φόβο.
Από εμένα εξαρτάται το αν θα εξακολουθήσεις να είσαι
αυτό το άτομο που το γυρεύουν, το λατρεύουν,
το χειροκροτούν, ο ευγενικός και ο ευχάριστος
που είσαι σήμερα για τους άλλους.
Από εμένα εξαρτάσαι,
γιατί εγώ είμαι το μπαούλο όπου έχεις κρύψει
εκείνα τα πιο δυσάρεστα πράγματα,
τα πιο γελοία,
τα λιγότερο επιθυμητά κι από σένα τον ίδιο.

Χάρη σ' εμένα
έμαθες να συμβιβάζεσαι
με αυτά που σου δίνει η ζωή,
γιατί , τελικά,
οτιδήποτε και αν ζήσεις θα είναι πάντοτε παραπάνω
απ' αυτό που νόμιζες ότι αξίζεις.

Το μάντεψες, έτσι δεν είναι;

ΕΙΜΑΙ... ΤΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ ΤΗΣ ΑΠΟΡΡΙΨΗΣ
ΠΟΥ ΝΟΙΩΘΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΣΟΥ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ.


Εμπνευσμένο από ένα ποίημα του L. Booth όπως το αναφέρει ο Βradshaw
Xόρχε Μπουκάι " Να σου πω μια ιστορία" σε μετάφραση του Κρίτωνα Ηλιόπουλου
Εκδόσεις "ΟΠΕΡΑ" 2008

Η κινηματογραφική μας λέσχη σε ανανεωμένο χώρο

Η λέσχη μας λίγο πριν αρχίσει η προβολή στις 9/10/2009

Την ώρα της δουλειάς

Η τελευταία μας προβολή τον Μάρτη 2009
με τα παλιά καθίσματα και τη λερή μοκέττα

Για 17ο χειμώνα η λέσχη "Ίριδα" στο Καρλόβασι συνεχίζει τις προβολές. Χθες ήταν η πρεμιέρα μας στο συνηθισμένο -αλλά ανακαινισμένο- χώρο της λέσχης φοιτητών Πανεπιστημίου Αιγαίου με την ταινία "Η σιωπή της Λόρνα". Είναι η τέταρτη ταινία του φετινού προγράμματος της κινηματογραφικής λέσχης Σάμου, αν και οι τρεις πρώτες προβλήθηκαν μόνο στο Βαθύ. Χρειάστηκε πολύ προσωπική δουλειά και κάμποσα χρήματα για να φτειάξουμε ένα αξιοπρεπή χώρο. Ήδη τα δύο προηγούμενα χρόνια επενδύσαμε αναβαθμίζοντας την κινηματογραφική μας μηχανή και βελτιώνοντας εικόνα και ήχο. Φέτος βάψαμε τοίχους και ταβάνια, αλλάξαμε τις ταπετσαρίες των καθισμάτων και το δάπεδο. Το σπουδαιότερο όμως είναι η σύμπνοια και η συλλογικότητα που καταχτήσαμε, με τα καινούργια άτομα που αναμίχθηκαν ενεργά στη λέσχη και ανανέωσαν και μας τους ίδιους. Κουραστήκαμε αλλά το αποτέλεσμα μας ανταμείβει και μας γεμίζει χαρά. Σας περιμένουμε λοιπόν κάθε Παρασκευή στις 9 μμ στο καθιερωμένο μας κινηματογραφικό ραντεβού με φρεσκοψημμένα φυστίκια και κρασάκι σ' ένα φιλικό παρεϊστικο περιβάλλον.

Υ.Γ Υπενθυμίζουμε ότι το πλήρες πρόγραμμα προβολών, τρέιλερ και κριτικές για τις ταινίες μπορείτε να δείτε στο cineclubsamos.blogspot.com

Συνεχίζουμε

Δήλωση του επικεφαλής της εκστρατείας των Οικολόγων Πράσινων Νίκου Χρυσόγελου

Θέλουμε να ευχαριστήσουμε τους πολίτες που μας εμπιστεύτηκαν με την ψήφο τους σε αυτή τη δύσκολη πολιτική, οικονομική και κοινωνική συγκυρία. Από την πλευρά μας θα κάνουμε ότι μπορούμε για να δικαιώσουμε αυτή την εμπιστοσύνη.

Σε ολόκληρη την προεκλογική περίοδο οι Ο.Π. καταθέσαμε συγκεκριμένες και συνεκτικές προτάσεις για την αντιμετώπιση της μεγάλης οικονομικής, κοινωνικής και περιβαλλοντικής κρίσης που βιώνουμε σήμερα. Πιστεύουμε επιπλέον ότι δώσαμε και ένα παράδειγμα για τον τρόπο που πρέπει να διεξάγεται η πολιτική αντιπαράθεση.

Φαίνεται ότι οι ΟΠ δεν θα είναι στη νέα Βουλή. Ο εκλογικός νόμος στερεί την κοινοβουλευτική έκφραση σε εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες. Παρόλα αυτά οι ΟΠ υπερ-διπλασιάσαμε τα ποσοστά μας και αποδείξαμε οτι είμαστε μία πολιτική δύναμη που απευθύνεται σε ένα σημαντικό και αυξανόμενο τμήμα της Ελληνικής κοινωνίας. Εκφράζουμε πραγματικές ανάγκες και ανησυχίες της κοινωνίας σήμερα, οι οποίες συνδέονται με μία παγκόσμια και ευρωπαϊκή στροφή της πολιτικής προς πράσινες λύσεις. Είμαστε εδώ για να μείνουμε.

Συγχαίρουμε το ΠΑΣΟΚ για τη νίκη του. Επισημαίνουμε όμως ότι η αυριανή μέρα βρίσκει τη χώρα μπροστά σε βαθιά κρίση και η νέα κυβέρνηση δεν έχει καταθέσει συγκεκριμένες προτάσεις για το πώς θα την αντιμετωπίσει.

Οι Ο.Π. θα συνεχίσουμε όχι μόνο να ασκούμε τεκμηριωμένη κριτική αλλά να καταθέτουμε προτάσεις διεξόδου και να αναλαμβάνουμε πρωτοβουλίες σε συνεργασία με την κοινωνία πολιτών, με στόχο τη βελτίωση της ζωής όλων μας. Οι κεντρικές μας παρεμβάσεις θα αφορούν τη διαφάνεια, ένα δημοκρατικό τρόπο διακυβέρνησης, την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, την προστασία του περιβάλλοντος και του κλίματος, τη δημιουργία νέων πράσινων θέσεων εργασίας και την αλλαγή του οικονομικού μοντέλου.

Θέλουμε να είμαστε ο σπόρος που θα αλλάξει τα πολιτικά πράγματα της χώρας.

Συνεχίζουμε.

Γιατί υποστηρίζω τους Οικολόγους Πράσινους

Στη φωτογραφία που βλέπετε είμαι στα 20 μου μαζί με το Νίκο Χρυσόγελο στη Κάρυστο στην συγκέντρωση κατά του σχεδιαζόμενου τότε εκεί πυρηνικού εργοστασίου. Με το Νίκο συμπορευτήκαμε από μαθητές συμμετέχοντας ενεργά στο μαθητικό κίνημα της μεταπολίτευσης. Όμως βρεθήκαμε και στη συνέχεια σαν φοιτητές στο φοιτητικό κίνημα αλλά και στις απαρχές του οικολογικού κινήματος στη δεκαετία του 80 με την συμμετοχή μας στην Οικολογική Πρωτοβουλία, την Οικολογική Εφημερίδα, τη διαδήλωση για το νέφος, τη συγκέντρωση για το Τσέρνομπιλ, στους αγώνες μαζί με τους κατοίκους του Νεοχωρίου Μεσολογγίου να μη γίνει στη λιμνοθάλασσα το Πετροχημικό.

Ο Νίκος όλα αυτά τα χρόνια ασχολήθηκε με τη πολιτική οικολογία (όντας από τους πρωτεργάτες των Οικολόγων Εναλλακτικών πριν 20 χρόνια και των Οικολόγων Πράσινων από τη σύστασή τους), ενώ στις αρχές της δεκαετίας του 90 συνίδρυσε την Οικολογική Εταιρεία Ανακύκλωσης και το δικτύο Μεσόγειος SOS. Το 1996 μαζί με τον Φίλιππα Κυρκίτσο μας βοήθησαν -την τότε |"Ομάδα Παρέμβασης Πολιτών σε θέματα περιβάλλοντος"- να συντάξουμε την ένστασή μας κατά της μελέτης περιβαλλοντικών επιπτώσεων, που είχε τεθεί προς συζήτηση στο Νομαρχιακό Συμβούλιο Σάμου και αποτρέψαμε με τους αγώνες μας εκείνης της περιόδου την μετατροπή του φαραγγιού Κουρούντερε της Αμπέλου σε λατομείο εξόρυξης πετρωμάτων.

Πέρα όμως από το Νίκο Χρυσόγελο, τον άντρα μου Θανάση Παπακωνσταντίνου, τη κολλητή μου φίλη Ηλέκτρα Μητροφάνη, και δεκάδες άλλους φίλους που είναι υποψήφιοι, στηρίζω τους Οικολόγους Πράσινους και για έναν ακόμα σοβαρό λόγο. Είναι η μόνη μου ελπίδα σα μάνα, με τη πίεση που θα ασκήσουν, με τις προτάσεις τους μέσα και έξω από τη Βουλή, να στραφεί η χώρα που ζω σε μια άλλη κατεύθυνση φιλική στον άνθρωπο και στο περιβάλλον, μήπως και περισωθεί επιτέλους κάτι! Ο αγώνας μας δεν σταματάει με τυχόν αποτυχία να πιάσουμε το 3%. Όπως αντέξαμε 30 χρόνια θα συνεχίσουμε και πολιτικά αλλά και μέσα από τις κινήσεις ενεργών πολιτών, να αγωνιζόμαστε για μια άλλη κοινωνία και ποιότητα ζωής, που ν' αξίζει να παραδώσουμε στα παιδιά μας.

Με την Ηλέκτρα τη φίλη μου τριάντα χρόνια πριν. Συναγωνίστριες στο μαθητικό κίνημα. Τώρα μαμά εξάχρονου μπόμπιρα, που το μεγάλωμά του την απορρόφησε τα τελευταία χρόνια, αποφάσισε να ενεργοποιηθεί πάλι και να βοηθήσει στη πολιτική μάχη τους Ο.Π (υποψήφια στην Κορινθία)

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΡΟΒΟΛΩΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗΣ ΛΕΣΧΗΣ ΣΑΜΟΥ

2009-2010

κάθε Σάββατο και Κυριακή στο Βαθύ

και από 9/10 και κάθε Παρασκευή στο Καρλόβασι Σάμου

19-20 Σεπτεμβρίου: Οι παραχαράκτες

26-27 Σεπτεμβρίου: Ο χορευτής του πάνω ορόφου

3-4 Οκτωβρίου: Prendimi l'anima -L'âme en jeu The Soul Keeper

9-10-11 Οκτωβρίου: Η σιωπή της Λόρνα

16-17-18 Οκτωβρίου: Frozen River – Παγωμένο ποτάμι

23-24-25 Οκτωβρίου: Τέσσερις νύχτες με την Άννα

30-31 Οκτωβρίου -1 Νοεμβρίου: Το κύμα

6-7-8 Νοεμβρίου: Τα χρόνια της μαυρίλας

13-14-15 Νοεμβρίου: Ανθισμένες κερασιές

20-21-22 Νοεμβρίου: Τρεις πίθηκοι

27-28-29 Νοεμβρίου: Αντιγράφοντας τον Μπετόβεν

4-5-6 Δεκεμβρίου: Άσε το κακό να μπει

11-12-13 Δεκεμβρίου: Με λένε Στέλλα

18-19-20 Δεκεμβρίου: Ζωή σε ανακύκλωση

8-9-10 Ιανουαρίου: Βαλς με τον Μπασίρ

15-16-17 Ιανουαρίου: Παράδεισος στη Δύση

22-23-24 Ιανουαρίου: Τυχερή κι ευτυχισμένη

29-30-31 Ιανουαρίου: Hunger

5-6-7 Φεβρουαρίου: The Wackness- Χυμαδιό

19-20-21 Φεβρουαρίου: Izgnanie -The Banishment –Αποξένωση

26-27-28 Φεβρουαρίου: Ένας ελεύθερος κόσμος

5-6-7 Μαρτίου: Το βιολί

12-13-14 Μαρτίου: Είμαι η Κούβα

19-20-21 Μαρτίου: Η επίσκεψη της μπάντας

27-28-29 Μαρτίου: Τα κέρατα του ταύρου

Για αναλυτικές πληροφορίες, τρέιλερ κλπ πήγαινε στο blog της κινηματογραφικής λέσχης cineclubsamos.blogspot.com

Χαμένοι στο Διαδίκτυο

Οι "Νύχτες Πρεμιέρας" αφιερώνουν μια ειδική ενότητά τους σε ταινίες που εξερευνούν και καταγράφουν ένα παράλληλο σύμπαν τόσο μακρινό και τόσο κοντινό

(16-27/9, "Αττικόν", "Απόλλων", "Δαναός")

Το διεθνές κινηματογραφικό φεστιβάλ της Αθήνας φέρνει στο προσκήνιο τη διαδικτυακή ζωή, συνθέτοντας την ειδική ενότητα με τίτλο "Internet space".

• Στο "We live in the public" της Όντι Τίμονερ, πρωταγωνιστής είναι ο Τζος Χάρις, ο δημιουργός της πρώτης ομάδας ανθρώπων που μοιράζονταν on line τις προσωπικές τους στιγμές στο internet. Ήταν τόσο δεμένη η ζωή του με το internet, που ανακοίνωσε στην ετοιμοθάνατη μητέρα του ότι δεν θα πάει στην κηδεία της με ένα βιντεάκι στο You Tube!

• Το "Talhotblond" της Μπάρμπαρα Σρόντερ, ξεκινά με το ερωτικό τρίγωνο ενός chat room και καταλήγει σε μια τραγωδία. Η διαδικτυακή ζωή, λέει, επηρεάζει με τραγικό μερικές φορές τρόπο την πραγματική, διότι οι ανώνυμοι μέσα είναι επώνυμοι έξω.

• Αν η ανωνυμία θεωρείται το μεγάλο πλεονέκτημα του υπόλοιπου Διαδικτύου, σίγουρα είναι ο παράδεισος των επισκεπτών ερωτικών σαδομαζοχιστικών ιστοσελίδων σαν αυτές που αποτελούν το κύριο θέμα του ντοκυμαντέρ "Sexual Graphic Horror", των Μπάρμπαρα Μπελ και Άννας Λόρεντσον. Εικόνες και συνεντεύξεις που σοκάρουν, για ένα θέμα ταμπού, αλλά και για τη διπλή ζωή των ανθρώπων εντός και εκτός...
  
  Γι αυτό το δισυπόστατο της ζωής της μιλάει στην ταινία "Ideal World" έξω από το εικονικό ατελιέ της μία διάσημη κάτοικος του Second Life, η σχεδιάστρια εικονικών ρούχων Nephilaine. Η κατά κόσμον Κέισι Λιούις δημιούργησε την εικονική φίρμα Pixel Dolls και το ανάλογο κατάστημα, φτάνοντας μετά την τεράστια επιτυχία της να την κατοχυρώσει στον πραγματικό αμερικανικό οργανισμό εμπορίου. Η ταινία του Γκλεν Τόμας δείχνει το "ταξίδι" των ανθρώπων που με το προσωπικό τους άβαταρ εποίκησαν έναν άγνωστο τόπο, άλλαξαν τα εθνικά τους νομίσματα με το τοπικό λίντεν, αγόρασαν σπίτια, έστησαν επιχειρήσεις. Στην ταινία του ο Τόμας, υπηρετώντας την τεκμηρίωση παρουσιάζει και την αντίθετη άποψη. Ότι δηλαδή, είναι μεν εκατομύρια οι κάτοικοι του Second Life, αλλά πόσοι από αυτούς καταλανώνουν τόσο ώστε να αποτελέσουν μετρήσιμο μοντέλο ζωής έξω από τον υπολογιστή; Η Κέισι Λιούις έχει πολυπληθή πελατεία, αλλά η πλειονότητα των κατοίκων του SL ξοδεύουν μόνο τα 10 δολάρια της συνδρομής. Το 2006 οι "Νιου Γιορκ Τάιμς" έγραφαν "Εικονικός κόσμος αλλά πραγματικό χρήμα" και παρουσίαζαν οργανισμούς όπως η Nissan, η Toyota, η Sony και η ΝΑSA με δικά τους νησιά στο SL όπου έκαναν μπίζνες ή έρευνα, την ώρα που η Phillips δοκίμαζε εκεί νέα προϊόντα ή έπαιρνε ιδέες, όπως η ΝΙΚΕ, με το Reuters να στέλνει ανταποκριτές. Στο κόσμο του Second Life, βέβαια, δεν κάνεις μόνο μπίζνες. Κάνεις πολύ σεξ, πηγαίνεις σε πάρτι, βλέπεις ταινίες και απατάς τη γυναίκα σου μέχρι διαζυγίου. Αν, τέλος είσαι... χώρα, κάνεις πολιτική: οι Μαλβίδες και η Σουηδία είναι τα πρώτα κράτη που ίδρυσαν εικονικές πρεσβείες. Δεν το λέει η ταινία, αλλά η Wikipedia, η εγκυκλοπαίδεια του Διαδικτύου που επιμένει ότι πρεσβεία στο SL έχουν και τα Σκόπια με το όνομα "Μακεδονία".

Aναδημοσιεύω αυτά τα αποσπάσματα από το ομότιτλο άρθρο της Ελεωνόρας Ορφανίδου (oimouses.blogspot.com) από το ένθετο "7" Η Τέχνη της Ζωής, της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας της 6/9/2009, βρίσκοντάς το εξαιρετικά ενδιαφέρον και επίκαιρο αφού η παράλληλη ζωή του διαδικτύου συνεχώς διασταυρώνετοι με τη δική μας πραγματική ζωή.

Οι επισκέπτες μας του καλοκαιριού

Εγκαταλείποντας πριν 16 χρόνια την Αθήνα και επιλέγοντας για τόπο μόνιμης εγκατάστασης τη Σάμο, την επιλέξαμε -πέρα από τις φυσικές ομορφιές της- και για έναν ακόμη λόγο: Την απόστασή της από την Αθήνα. Δε θέλαμε να μείνουμε ως "Αθηναίοι" σ' ένα τόπο δορυφόρο της Αθήνας. Θέλαμε επίσης να φιλοξενούμε τα αγαπημένα μας πρόσωπα γιαυτό και φροντίσαμε νάχουμε τον απαραίτητο χώρο. Οι περισσότεροι φίλοι μας, μας τίμησαν και τουλάχιστον μια φορά μας επισκέφτηκαν -αρκετοί περισσότερες- κι άλλοι μπορεί να έκαναν τις διακοπές τους εδώ γύρω, αλλά δεν παρέλειψαν να μας συναντήσουν.
Είναι εν μέρει αλήθεια ότι η απόσταση και ο χρόνος απομακρύνει τους ανθρώπους, τους ανθρώπους που αλλάζουν, ευτυχώς όμως υπάρχει και το internet, τα blogs, τα mails, η σύγχρονη χωρίς οικονομικό κόστος μορφή επικοινωνίας που συντηρεί τις επαφές μας σ' όλο το κόσμο. Είναι απίστευτο πόσο ζεστά νοιώθουμε κάθε φορά που μας έρχονται οι παλιοί μας φίλοι , όταν διαπιστώνουμε ότι μαζί τους έχουμε ακόμα κοινά πράγματα, πράγματα που μας συνέδεσαν στα χρόνια της νιότης μας: αγώνες κοινωνικούς, περιβαλλοντικούς και κυρίως το διαρκή αγώνα να μείνουμε άνθρωποι, άνθρωποι με αρχές και ήθος. Άνθρωποι που δεν στηρίζουν τις σχέσεις τους στο οικονομικό συμφέρον ή τη στάση ζωής τους στις προσωπικές τους φιλοδοξίες ποδοπατώντας οτιδήποτε άλλο.

Ο παλιός μου φίλος Πολυδεύκης με το γιό του Νικηφόρο

Θεανώ και Νικηφόρος

Δημητράκης και Αποστόλης στο σπίτι του γιου μου

Ο Δημητράκης με την μαμά του και κολλητή μου, την Ηλέκτρα

Τα κορίτσια μας Ίριδα και Μαρία με το μικρό Δημήτρη

Ο Δημήτρης με το αδέσποτο που μου μάζεψε, τη Τζίτζη όπως την ονόμασε!

Η Δέσποινα με τον μικρό αδερφό του γιου μου Ιωσήφ

Νίκος, Ελένη, Νικηφόρος, στο μπαρ του Νικηφόρου στο Ηραίον

Η αγαπημένη μου Ελένη στο "Επιούζιον" στο Λιμνιώνα.

Ο αδερφός μου Νίκος με την Ελένη σε μια βόλτα στο χωριό Κοντακαίϊκα


Δεν είναι μόνο όμως αυτοί που έρχονται, αλλά κι αυτοί που φεύγουν: Η οικογένεια Παριανού μετακομίζει στη Κρήτη. Εδώ στην αποχαιρετιστήρια βραδιά στο σπίτι τους. Η Μαρία με τη Φωτεινή και το Μανώλη -τραγουδούν- πάνω και κάτω ο Βαγγέλης με το Νίκο που παίζει μπουζούκι, λείπει η Ματίλντα. Παιδιά καλή διαμονή στο νέο σας τόπο και μη μας ξεχνάτε! Και Βαγγέλη μας αποκάλυψες το κρυμμένο σου ταλέντο στο τραγούδι!

http://keipi.blogspot.com/2009/08/blog-post_19.html
http://rommsart.wordpress.com/2009/08/19/