Η θεία σερβίρει "βραστάρι"

Στο καφενεδάκι των Κοσμαδαίων μια μέρα με χιόνι

Κοσμαδαίοι Σάμου

το καρλόβασι όπως φαίνεται από ψηλά
άνοιξαν οι πηγές!
υπάρχουν ακόμα γαϊδούρια στο χωριό!

η εγγονή που κάθε μέρα πάει στο γυμνάσιο στο Καρλόβασι

το μικρό μπακάλικο με τα χρειαζούμενα

Οι Κοσμαδαίοι είναι ένα μικρό ορεινό χωριό με λιγότερους από 100 μόνιμους κατοίκους. Στην είσοδο του χωριού βρίσκεται αυτό το μικρό μαγαζί που πουλά είδη πρώτης ανάγκης και σερβίρει τους διψασμένους ή πεινασμένους περιπατητές ότι βρεθεί. Η σχεδόν ογδοντάχρονη γιαγιά που το κρατά σε υποδέχεται εγκάρδια απολαμβάνοντας κουβεντούλα και παρεούλα, που τόσο της λείπει. Οι υποψιασμένοι ταξιδιώτες του νησιού μας δεν παραλείπουν τη διαδρομή από τους Κοσμαδαίους προς την Παναγιά του Κακοπέρατου και μετά στο μικρό φαράγγι και τη πέρα-Παναγιά που βρίσκεται στη σπηλιά. Όποιος δεν έχει πάει ας δοκιμάσει αυτή την υπέροχη διαδρομή που θα ανταμείψει τις αισθήσεις του...

Χιόνια στη Σάμο-Κοσμαδαίοι

Αποσπάσματα από το "Γυμνό σώμα"

Όταν συναντηθούμε πάλι
θάμαστε ίδιοι;

Και βέβαια
υπάρχουν κι άλλα χρώματα
κι άλλα τοπία.
Στη μέση του ύπνου μου
Θυμάμαι.
Και ξυπνώ.

Τώρα
προς ποιά πλευρά του ορίζοντα
τα μαλλιά σου ανεμίζουν;

Ούτε απόψε πανσέληνος.
Ένα κομμάτι λείπει.
Το φιλί σου.


Από το "Γυμνό σώμα"

Το "Γυμνό σώμα" γράφτηκε στην Αθήνα, στον Κάλαμο, στη Σπάρτη.
Α΄γραφή 24 Σεπτεμβρίου-24 Δεκεμβρίου
Β΄γραφή 24-31 Δεκεμβρίου 1980
Περιλαμβάνεται στο βιβλίο "Τα ερωτικά", που εκδόθηκε από το ΚΕΔΡΟ το 1981

Έτος Γιάννη Ρίτσου το 2009

"αγιασθήτω τ'όνομα του Ανθρώπου"

Έτος Γιάννη Ρίτσου ανακηρύχθηκε το 2009 λόγω των 100 χρόνων από τη γέννησή του (1-5-1909). Ο Γιάννης Ρίτσος, όσο κανένας άλλος Έλληνας ποιητής, μας σηκώνει "ψηλότερα" από τη λήθη της ιστορίας, θυμίζοντας πόσο η ανθρώπινη ύπαρξη έχει τη δύναμη και την υποχρέωση να αντιδικήσει με την αρχή και τη τάξη, διαφορετικά ο θάνατος είναι μάταιος και ο έρωτας φλυαρία...
Στη ποίηση του Ρίτσου το πάθος για ζωή και η βίωση της καθημερινότητας, με όλες τις αισθήσεις σε εγρήγορση, εξασφαλίζουν στο άτομο αιώνια νεότητα ή οδηγούν στην μεταφορική της επαναβίωση. Η νεότητα συνδέεται, επίσης, με την ανανέωση του κοινωνικοπολιτικού οράματός του...
(Χαραυγή 17/1/2009)

Πως βλέπει ο ίδιος τον εαυτό του; Διαβάστε το ποίημα που έγραψε στο Καρλόβασι στις 12/8/1987 με τίτλο "Αποκατάσταση" και περιλαμβάνεται στη συλλογή "Το Γυμνό Δένδρο". Το γυμνό δένδρο γράφτηκε στο Καρλόβασι Σάμου από τις 7 έως τις 31 Αυγούστου 1987. Διαδοχικές επεξεργασίες έγιναν στην Αθήνα από τις 14 Σεπτεμβρίου έως τις 21 Νοεμβρίου. Η τελική επεξεργασία και νέα γραφή από τις 23 Νοεμβρίου έως τις 27 Δεκεμβρίου 1987. Περιέχεται στη συλλογή "Αργά πολύ αργά μέσα στη νύχτα" εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ.

Αποκατάσταση

Δεν αγαπούσε διόλου τα πουλιά, τα λουλούδια, τα δένδρα
που γίναν σύμβολα ιδεών, χρησιμοποιούμενα εξίσου
από εντελώς αντίθετες παρατάξεις. Αυτός προσπαθούσε
να τα επαναφέρει στη φυσική τους υπόσταση.
Τα περιστέρια π.χ,
όχι συνθήματα ποικίλων συνεδρίων, αλλά πουλιά
ωραία, ερωτικά, βαρυπερπάτητα, που όλο φιλιούνται
στόμα με στόμα στην αυλή και μου γεμίζουν τα πλακάκια
με κουτσουλιές και πούπουλα (μ' αρέσουν έτσι)
ή, το πολύ πολύ: μικροί ταχυδρόμοι που μεταφέρουν
πάνω απ' τις σφαίρες
τα γράμματα φτωχών παιδιών προς το θεό
ζητώντας του
τετράδια και παπούτσια και λίγα καραμέλες.
Τα κρίνα
όχι εμβλήματα αγνότητας μα φυτά μυροβόλα
όλο αισθησιασμό, με ολάνοιχτα τα πέταλά τους
να δείχνουν τεντωμένους τους χρυσόσπορους στήμονες.
Κι η εληά
όχι έπαθλο νίκης ή ειρήνης αλλά μάνα καρποφόρα
που δίνει το λαδάκι για το πιάτο μας και για το λύχνο,
για του μωρού το σύγκαμα και για το λαβωμένο γόνατο
του ανήσυχου,ανυπάκουου παιδιού, κι ακόμη
για το φτωχό καντηλάκι της Παναγίας.
Κι εγώ - είπε -
καθόλου μύθος, ήρωας ή θεός, μα απλός εργάτης
όπως κι εσύ κι εσύ και ο άλλος - προλετάριος της τέχνης
ερωτευμένος πάντα με τα δένδρα, τα πουλιά, τα ζώα
και τους ανθρώπους,
ερωτευμένος προπάντων με το κάλλος των καθάριων στοχασμών
και με το κάλλος των νεανικών σωμάτων - ένας εργάτης
που γράφει, γράφει ακατάπαυστα για όλους και για όλα
και τ' όνομά του σύντομο κι ευκολοπρόφερτο:
Γιάννης Ρίτσος.

Οι έρωτες

Ένας έρωτας γεννιέται μες στον έρωτα
μεγαλώνει μες στα σπλάχνα του
απλώνεται στο χώρο του, τον κατοικεί
επιθυμεί διάρκεια, διεκδικεί χρόνο
κυριαρχεί, απολαμβάνει την υπεροχή του
και μόλις αρκεστεί στα κεκτημένα
άλλος έρωτας γεννιέται μες στα σπλάχνα του
μεγαλώνει, απλώνεται στο χώρο του
απειλεί να τον κατασπαράξει.
Όμως οι έρωτες κάποτε παύουν
να τρέφονται με σάρκες ανταγωνιστών
ανταλλάσσουν μόνο πέτρινα ομοιώματα
που μένουν αναλλοίωτα μέσα στις φθορές
που συνυπάρχουν χωρίς άσκοπες εχθρότητες
περίπου φιλικά, όπως οι προτομές
αντίπαλων ηγετών στα νεκροταφεία.

Τίτος Πατρίκιος από την "Ηδονή των Παρατάσεων"

Φωτογραφίες από την έκθεση κινηματογραφικής αφίσας στο μουσείο οίνου της Ε.Ο.Σ.Σ στο Βαθύ Σάμου